شمارهٔ ۱۳۰ صغیر اصفهانی
صغیر اصفهانی / غزلیات / وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)
گفتن یک یاعلی به صدق و ارادت
به بود از صد هزار سال عبادت
جز که بچوگان یاعلی نربوده
هر که ز میدان ربوده گوی سعادت
هر که مریض غم وی است مسیحا
آیدش از چرخ چارمین بعیادت
بنده او باش و کوس پادشهی زن
در ره او میر و بر ثواب شهادت
گاه اجل یاعلی است ورد من این شد
گوش زد از مادرم به وقت ولادت
خالق ارض و سما علی است در این باب
جملهٔ ذرات میدهند شهادت
ره بولای علی نیافت جز آنکو
در ره تحقیق رفت از ره عادت
دامن هر کس صغیر وار رها کن
دامن او گیر پس بدست ارادت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن درباره اهمیت و فضیلت ذکر "یاعلی" و ارادت به حضرت علی (ع) است. شاعر بیان میکند که گفتن یک یاعلی با صدق و ارادت، از عبادت هزار سال بهتر است. او به این امر اشاره دارد که تنها کودکان به علی نزدیکند و کسانی که از میدان زندگی دور میشوند، سعادت را از دست میدهند. همچنین، میگوید که علی برای کسانی که در غم رنج میکشند، مانند مسیحا است و او را باید در لحظههای سخت یاد کرد. شاعر توصیه میکند که به بندگی علی پرداخته و در مسیر او قدم برداریم. در نهایت، او به مفهوم شهادت و یقین بر حقانیت ولایت علی اشاره میکند و بر این نکته تأکید دارد که تنها کسانی که به عمق تحقیق میپردازند، به ولایت علی میرسند.