شمارهٔ ۱۳۹ صغیر اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به اهمیت معرفت و محبت در زندگی بشر پرداخته و بر این نکته تأکید دارد که معرفت، تنها خاصیت واقعی انسان است. شاعر با زبانی محبت‌آمیز به شخصی که از معلم و مربی دوری می‌کند، گوشزد می‌کند که بی‌تربیت ماندن نتیجه‌ای جز درد ندارد. او به عافیت و آرامش در زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که باید راضی به قضا و قدر الهی بود، چرا که در آن مصلحتی نهفته است. همچنین، به مقام و مرتبه انسان در دل و عالم اشاره کرده و می‌گوید که بالاترین مقام نزد خداوند محبتی است که به علی (علیه‌السلام) داریم و هیچ منفعتی در دو جهان بالاتر از محبت علی نیست. در نهایت، بر این نکته تأکید می‌کند که انسان باید درخواست‌ها و خواسته‌های خود را از درگاه علی بخواهد چرا که او درگاه نزدیک‌تری به خداوند است.