شمارهٔ ۲۲۶ صغیر اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از آلام و دردهای ناشی از جدایی از معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که هرچه بیشتر به غم و اندوه خود می‌افزاید، آتش ستم بر دلش شعله‌ورتر می‌شود. همچنین، او اشاره می‌کند که در طول دوران فراق، زمان برای او طولانی‌تر شده و زندگی‌اش بی‌محتواتر گشته است. شاعر برای فرار از این سختی‌ها به مدرسه و میخانه می‌رود، اما می‌بیند که هر دو مسیر به او آرامش نمی‌دهند. او در نهایت دعا می‌کند که وضعیت و حال پیر میکده و شیخ مدرسه تغییر نکند، و دلش به یاد و نام معشوق می‌تپد.