نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۳۰ صغیر اصفهانی

صغیر اصفهانی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

ترکان چشم او پی خونریزی منند

کاین گونه بر دلم ز مژه ناوک افکنند

هر کس که دید سجدهٔ ما پیش ابرویش

گفتا که این بود بت و اینان برهمنند

انداختند خوش سپر اندر طریق عشق

آنان که روز معرکه هر یک تهمتنند

شاید اگر شوی تو هواخواه دوستان

هستند فرقهٔی که هواخواه دشمنند

آنانکه در طریق حق از پا افتاده اند

از بهر دستگیری خلقان معینند

دِه تقویت به روح که سودی نمی برند

آنانکه روز و شب پی پروردن تنند

رو ز اهل دل متاب صغیرا که این گروه

دارای هر فضیلت و دانای هر فنند

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دلدادگی است و به زیبایی‌های چشمان معشوق و تأثیر آنها بر دل شاعر اشاره دارد. شاعر از افرادی صحبت می‌کند که به خاطر زیبایی و جذابیت معشوق سجده می‌کنند و آنها را بت می‌نامد. همچنین به ارتباط میان عشق و تضادهایی که در مسیر آن وجود دارد اشاره می‌کند، از جمله افرادی که در راستای حق و کمک به دیگران هستند و کسانی که به فکر منافع شخصی خودند. شاعر هشدار می‌دهد که از اهل دل دور نشوید، زیرا آنها دارای فضائل و دانش هستند. در نهایت، تأکید بر عشق و صفای درونی و دوری از دنیاپرستی است.