شمارهٔ ۲۹۵ صغیر اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از غم و عشق سخن می‌گوید. او می‌گوید که غم عشقش در دلش جا گرفته و حتی آسمان‌ها نیز به خاطر عشق او دور می‌زنند. وقتی ابروی محرابی معشوقش را می‌بیند، متوجه می‌شود که سجده فرشتگان به خاطر اوست. او از معشوقش می‌خواهد که او را از در خود نرانید وگرنه هیچ ترسی از درد جدایی‌اش ندارد. حتی اگر معشوق با تیغ بر سرش بزند، او خوشحال‌تر از زندگی جاودان است. دلش به عشق معشوقش خوش است و نمی‌تواند دلش را از او بگیرد. در پایان، به معشوق می‌گوید که نباید به کوچک بودن او توجه کند، بلکه باید دل مجروح و زخمی‌اش را ببیند.