شمارهٔ ۳ صغیر اصفهانی
صغیر اصفهانی / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
چه مایه میدهد اردیبهشت بستان را
که میزند به صفا طعنه باغ رضوان را
کدام جلوه به گلشن کند چنین دلکش
نوای زیر و بم بلبل خوش الحان را
اگر ز داغ دل عاشقان نشان جویی
برو به باغ و ببین لاله‌های نعمان را
زهی مقدر بی‌مثل و صانع بیچون
که از جماد بر آرد ثبات الوان را
ترانهٔ و من الماء کل شیئی حی
از آبشار به رقص آورد سخندان را
چو نرگس آنکه قدح کش بود در این ایام
به عالمی ندهد گوشهٔ گلستان را
صغیر معرفت واجبت بود واجب
نتیجه‌گر طلبی کارگاه امکان را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی‌های طبیعت در بهار اشاره دارد و از سرسبزی و طراوت باغ‌ها سخن می‌گوید. شاعر در وصف اردیبهشت و جلوه‌های دل‌انگیز آن می‌نویسد که این فصل، باغ رضوان را نیز تحت تأثیر قرار میدهد و به زیبایی آن می‌افزاید. همچنین، به حیاتی که از دل عاشقان نشأت می‌گیرد، پرداخته می‌شود و در نهایت به رازی در عالم هستی و معرفت اشاره می‌کند که درک آن برای همه لازم است. به‌طور کلی، شعر فضایی از شگفتی و زیبایی را به تصویر می‌کشد.