شمارهٔ ۳۰۲ صغیر اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان عواطف و احساسات عاشقانه شاعر می‌پردازد. شاعر از عشق خود به معشوق صحبت کرده و می‌گوید که نمی‌تواند از او روی برگرداند، زیرا هرجا که نگاه کند، فقط او را می‌بیند. او آرزو دارد که برای عشقش جان دهد و نمی‌تواند از این آرزو دست بکشد. شاعر همچنین به یاد لطف معشوق آمدن اشک را به چشم خود می‌آورد و می‌گوید که با وجود زشت بودن نظر دیگران، نمی‌تواند از زیبایی معشوق خود غافل شود. در نهایت، او اشاره می‌کند که نمی‌تواند احساساتش را تغییر دهد و عشق را رها کند.