شمارهٔ ۳۰۷ صغیر اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عشق و شوق شاعر به معشوق است. او از روز ازل که عشق را به میخانه کشیده، اکنون از آن لذت می‌برد و با پیمانه‌اش به سراغ معشوق می‌رود. در روز محشر، اگر از او پرسیده شود که چه کرده است، او از عشق و نازهایی که به جانانه‌اش ورزیده، سخن می‌گوید. شاعر به زنجیر زلف معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید از دل دیوانه خود فریاد برآورده است. او به گیسوی معشوق و ناراحتی‌هایی که در عشق تحمل کرده، اشاره دارد و از فقدان و دوری از عشق می‌گوید. در نهایت، شاعر به زندگی عاشقانه‌اش اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که از عشق هرگز دور نخواهد شد.