شمارهٔ ۳۱۲ صغیر اصفهانی
صغیر اصفهانی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
تا دل به مهر آن بت عیار بسته‌ام
از هر دو کون دیده بیکبار بسته‌ام
عشق بتی فتاده چنان در سرم که دست
از کیش خود کشیده و زنار بسته‌ام
روزم سیاه و حال پریشان بود مدام
زاندم که دل به طرهٔ دلدار بسته‌ام
از خاندان زاهد خود بین بریده‌ام
الفت به خانوادهٔ خمار بسته‌ام
خارم و لیک آب بقا میخورم همی
تا خویش را به آن گل بیخار بسته‌ام
ارزان جهان باهل جهان من از این سرا
عزم دیار کرده‌ام و بار بسته‌ام
هر کس صغیر دل بکسی بسته است و من
دل بر علی و عترت اطهار بسته‌ام
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر عشق و وابستگی عمیق شاعر به محبوب و ارزش‌های معنوی است. شاعر از اینکه دلش را به محبوبش بسته، می‌گوید و از دو جهان، دل برگزیده‌ای دارد. عشق به بت زیبایی در سرش افتاده و از کیش خود فاصله گرفته است. او زندگی‌اش را تیره و پریشان می‌داند، اما به خاطر آن دلدار، به این حال ادامه می‌دهد. شاعر از زاهدی خود جدا شده و به خانوادههای خوش‌گذران متصل شده است. او با وجود اینکه در سختی است، اما از برکت محبت محبوبش nourishes می‌شود. در نهایت، او تصمیم به سفر به سرزمین دیگری گرفته و دلش را به علی و عترت پاک آن بسته است، بیانگر عشق عمیق به اهل بیت.