شمارهٔ ۳۹۲ صغیر اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به درخواست شاعر از می‌فروش اشاره دارد که با نظری لطف آمیز، دردها و نیازهای او را برطرف کند. شاعر خود را دردمند و می‌فروش را همانند عیسی زمان می‌داند که می‌تواند تسکین‌دهنده آلام باشد. او به ارزان بودن شراب اشاره می‌کند و از می‌فروش می‌خواهد که محبت و توجه خود را بی‌منت نثار آن‌هایی کند که در جستجوی عشق و خوشی‌اند. شاعر به عشق و دوستی الهی تأکید دارد و می‌خواهد از طریق خداوندی که در می‌فروش تجلی کرده، به کمال برسد. در نهایت، او بر این نکته تأکید می‌کند که می‌فروش اگرچه ظاهراً انسانی است، اما باید به لطف و رحمت خداوندی نزدیک باشد و از حال فقرا غافل نشود.