شمارهٔ ۸۴ صغیر اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر درباره‌ی بزم و شادمانی است که در آن عشق و زیبایی بتی محبوب مورد ستایش قرار می‌گیرد. شاعر از جلوه‌های زیبایی او می‌گوید و اشاره می‌کند که امشب بزم پر از شادی و عشق است. او می‌خواهد تا ساقی می گلگون بیاورد و جوابی به شادی و سرور بزم بدهد. همچنین به وفور زیورهای گرانبهایی همچون لعل و عقیق و لؤلؤ اشاره می‌کند که به خاطر عشق و ایثار محبوبش قابل می‌باشد. شاعر با شکستن توبه و دعوت از زاهد، نشان می‌دهد که این لحظه‌ی شادمانی و میخواری ارزشمندتر از هر چیز دیگری است و حتی نیازی به نور شمع و چراغ نیست؛ چرا که نور آن چهره‌ی معشوق است که فضا را روشن کرده است. در نهایت، او می‌گوید که اگر هم نتیجه‌ای از وصال به دست نیاید، اما فیض و برکت آن عشق همیشه جاری است.