شمارهٔ ۱۱۵ - قطعه صغیر اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن به توصیف زبانی می‌پردازد که به نوعی در زندان است و بیان می‌کند که این زندان با دندان‌ها مقفل شده است. وقتی قفل این زندان باز شود، زندانی از آن رها خواهد شد. با آزاد شدن، این زندانی به سوی اعمال ناروای مختلف گرایش پیدا می‌کند و هر کاری که از دستش بربیاید، انجام می‌دهد.