شمارهٔ ۲۷۱ سحاب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از شاعر عاشقانه‌ای است که به عشق و جدایی و همچنین رنج‌هایی که از دوری محبوب می‌کشد، می‌پردازد. شاعر آرزو می‌کند که ای کاش در کنار محبوبش باشد و از بند دل که گرفتار رنج است، رهایی یابد. او به تلخی اشاره می‌کند که قاتلش در روز قیامت به او دروغ می‌گوید و در عین حال از شوق و عشقش به محبوبش سخن می‌گوید که تا پایان عمر در دلش می‌تپد. شاعر به فراق و محرومیتش اشاره می‌کند و می‌گوید که تلاش‌هایش برای رسیدن به وصال محبوب، بی‌نتیجه بوده است. او در پایان به زخم‌های روحی و روانی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود زخم‌هایی که خورده، همچنان آرزوی وصال محبوب را دارد.