غزلیات — دیوان اشعار سحاب اصفهانی

Name: غزلیات — دیوان اشعار سحاب اصفهانی
Author: سحاب اصفهانی

سحاب اصفهانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۵ — یاد بی تابی روز وصل یار آمد مرا
شمارهٔ ۴ — از دست دادخواه اگراینست آه ما
شمارهٔ ۷ — ننالد دل که ترسد بشنود هر کس فغانش را
شمارهٔ ۳ — تا سازم آشنایت نا آشنا نگارا
شمارهٔ ۶ — شعله‌ور چون برق خواهم بی تو آه خویش را
شمارهٔ ۱ — زهی طغرای نام نامیت عنوان دیوان‌ها
شمارهٔ ۲ — ای ذات تو افتخار دنیا
شمارهٔ ۱۰ — نصیبم باد یا رب وصل او دور از رقیب اما
شمارهٔ ۱۳ — دلم ز سینه برون رفت و جان بود تنها
شمارهٔ ۸ — دلی دارم به امید و وصالش شاد ازین شب‌ها
شمارهٔ ۱۱ — چون جرم گنه وفاست ما را
شمارهٔ ۱۲ — دانی که شوخ خوش سخن خوش کلام ما
شمارهٔ ۱۵ — دانی چه اثر داشت دعای سحر ما؟
شمارهٔ ۱۴ — دانی که چه کردیم متاع دل و دین را؟
شمارهٔ ۹ — سر کویی که هرگز ره ندارد پادشاه آنجا
شمارهٔ ۲۲ — افزود جفای بت بیدادگرم را
شمارهٔ ۱۶ — بگشای پای ما که کمند وفای ما
شمارهٔ ۲۳ — گر به دل صد بار گویم قصهٔ جانانه را
شمارهٔ ۱۸ — مانند من سگی سر کوی حبیب را
شمارهٔ ۱۷ — عقده ای از کار ما نگشود لعل یار ما
شمارهٔ ۱۹ — در کویش ای رقیب همین درد بس مرا
شمارهٔ ۲۰ — کاش آنکه بر آمیخت به مهرش گِل ما را
شمارهٔ ۲۱ — ره به این ضعف ار به کوی یار می باید مرا
شمارهٔ ۲۶ — گر سر انکار قتل چون منی دارد زننگ
شمارهٔ ۲۹ — تا این دل دیوانه بود عاقلهٔ ما
شمارهٔ ۲۵ — ماند آخر حسرت دیدار او در دل مرا
شمارهٔ ۲۷ — گر نخواهم که به فرمان دل آرم جان را
شمارهٔ ۳۱ — سوزد هزار شمع به بیت الحزن مرا
شمارهٔ ۲۸ — صحبت اغیار داد ره به دلش کینه را
شمارهٔ ۲۴ — به قصد صید دیگر ریخت خون صید دل ما را
شمارهٔ ۳۰ — ساقیا تا کی غم دوران گدازد تن مرا؟
شمارهٔ ۳۷ — روز و شب می نالم از بخت بد و چشم پر آب
شمارهٔ ۳۸ — بختم به خواب کرد ز وصل تو کامیاب
شمارهٔ ۳۲ — گردون مباد آن که بیایی به خواب ما
شمارهٔ ۳۹ — کامم اگر طلب کنی یک رهم از وفا طلب
شمارهٔ ۳۳ — چه منتی پر و بال شکسته بر سر ما
شمارهٔ ۳۶ — یا مرگ یا وصال ای کاش عنقریب
شمارهٔ ۳۴ — رقیب یافته در کوی یار بار امشب
شمارهٔ ۳۵ — کرده روی خود به خون دل خضاب
شمارهٔ ۴۰ — از آب و اشک ای لبت از خوی می در آب
شمارهٔ ۴۱ — گر خرد سنجد مه روی تو را با آفتاب
شمارهٔ ۴۳ — ز خشم و جنگ تو جان بس ملول و دلتنگ است
شمارهٔ ۴۲ — روز آن را که سیه گشت ز چشم سیهت
شمارهٔ ۴۴ — در خواب هم ز وصل تو کس کامیاب نیست
شمارهٔ ۴۶ — تا به کی باشد به بزم غیر یا در کوی دوست‌؟
شمارهٔ ۴۵ — گویند که در شرع نبی باده حرام است
شمارهٔ ۴۷ — از زلف و رخت روز و شبم تیره و تار است
شمارهٔ ۵۴ — مرا طاقت پرو غم اندکی نیست
شمارهٔ ۵۳ — ندارد تحفهٔ جان گر حقارت
شمارهٔ ۵۵ — دو عقیقت دو چشمه ی نوش است
شمارهٔ ۵۰ — بسکه در عهدت به ما بیداد رفت
شمارهٔ ۵۲ — به بزم ای زاهد اینک می سبیل است
شمارهٔ ۵۱ — چه عجب گر دلم از عشق تو در تاب و تب است؟
شمارهٔ ۴۹ — چون یوسف من گر به نکوئی پسری داشت
شمارهٔ ۴۸ — در ره عشق اختیار از دست رفت
شمارهٔ ۶۲ — آنکه بی غم نه یک زمان دل ماست
شمارهٔ ۶۳ — مدار امید وفا از دلی که کین دانست
شمارهٔ ۵۹ — فغان زاغ درین باغ با هزار یکی است
شمارهٔ ۵۸ — چون خیال او ز جان مهجور نیست
شمارهٔ ۵۷ — در حریم وصل تو از رشک کارم مشکل است
شمارهٔ ۵۶ — اگر این روزگار و این زمانه است
شمارهٔ ۶۰ — سویش ره آمد شد هر بوالهوسی نیست
شمارهٔ ۶۱ — به کوی یار مرا جور آسمان نگذاشت
شمارهٔ ۶۷ — نه همین کوی تو از لوث رقیبان پاک نیست
شمارهٔ ۶۸ — با آنکه هیچ میل کسی در دل تو نیست
شمارهٔ ۶۹ — خوش آنکه چشم تو گاهی بمن نگاهی داشت
شمارهٔ ۷۱ — آن چه شمعی است فروزنده رخ یار من است
شمارهٔ ۶۵ — جز دام توام شکر که جای دگری نیست
شمارهٔ ۶۶ — تا زهر صید نه در دام تو غوغایی هست
شمارهٔ ۶۴ — مدعی بی تو در بلای من است
شمارهٔ ۷۰ — گفتی دل از قفای نکویان کدام رفت
شمارهٔ ۷۸ — داد چو بر زلف سمن سا شکست
شمارهٔ ۷۳ — بگذشت زجان هر کس و از آن سر کو رفت
شمارهٔ ۷۴ — زاهل امتحان کس در میان نیست
شمارهٔ ۷۷ — بر سر رحم آسمان و یار به کین است
شمارهٔ ۷۶ — چو حاصل است ترا وصل یار حور سرشت
شمارهٔ ۷۲ — تا صحبت یار دلنواز است
شمارهٔ ۷۹ — با غیر ز می پر است جامت
شمارهٔ ۷۵ — پایان شب هجر تو خواهم پی حاجات
شمارهٔ ۸۱ — گرنه یک گل چون گل روی تو در گلزار نیست
شمارهٔ ۸۰ — در دلم خار غم خلیدهٔ اوست
شمارهٔ ۸۵ — امشب آن شمع شب‌افروز به کاشانهٔ کیست
شمارهٔ ۸۶ — خوش دولتی است وصل تو نعمت حیات
شمارهٔ ۸۲ — روشن از شعلهٔ دل عارض جانانهٔ ماست
شمارهٔ ۸۴ — بدامگاه غمت دل فتاده و شاد است
شمارهٔ ۸۷ — درین زمانه به هر گوشه بی زبانی هست
شمارهٔ ۸۳ — یاری مخواه از آن که به ما سازگار نیست
شمارهٔ ۹۳ — آنرا که زهجر دردناک است
شمارهٔ ۸۸ — جان کیست ندانم که در این شهر برایت
شمارهٔ ۹۵ — حکایت لب شیرین عبارتت به عبارت
شمارهٔ ۹۴ — همین نه غیر رخ یار دید و هیچ نگفت
شمارهٔ ۸۹ — چسان سراغ تو گیرم ز خلق من که برایت
شمارهٔ ۹۱ — در بساط عاشقی از عشق غیر از نام نیست
شمارهٔ ۹۰ — ز جور یار و گردون دل غمین است
شمارهٔ ۹۲ — اشک من مانع آه سحری نیست که نیست
شمارهٔ ۹۹ — به غیر مرگ که دور از توام به آن محتاج
شمارهٔ ۹۸ — خطا نکرده بود روزم از تو تار عبث
شمارهٔ ۱۰۰ — آنرا که درد عشق تو ره یافت در مزاج
شمارهٔ ۱۰۱ — هر که را در کیش او نهی است راح
شمارهٔ ۹۶ — آن دل آرام که دل آینه دار رخ اوست
شمارهٔ ۱۰۳ — ز شیخ ما چه شماری هزار فعل قبیح؟
شمارهٔ ۱۰۲ — ز صاف راح بکش هر صباح جام صبوح
شمارهٔ ۹۷ — عشق جانان را به جز ویرانهٔ دل خانه نیست
شمارهٔ ۱۰۶ — عشقت ز هر چه جز تو فراموشی آورد
شمارهٔ ۱۰۹ — اگر کام من سال و ماهی برآید
شمارهٔ ۱۰۵ — فغان که زاغ به گلشن زبسکه شد گستاخ
شمارهٔ ۱۰۷ — نگیرد تا دلت در دل دری چند
شمارهٔ ۱۰۸ — هر گل که پس از مردنم از خاک بر آمد
شمارهٔ ۱۱۰ — با چشم تر هر جا روم کآن سرو بالا بگذرد
شمارهٔ ۱۰۴ — پوشد اگر نهان نه کنی در نقاب رخ
شمارهٔ ۱۱۱ — گر یار بحالم نظری داشته باشد
شمارهٔ ۱۱۲ — میل رفتن گر از آن گوشهٔ بامم باشد
شمارهٔ ۱۱۵ — زروی لطف اگر یار در کنار نشیند
شمارهٔ ۱۱۸ — که با آن شاه خوبان شمه‌ای از حال من گوید
شمارهٔ ۱۱۷ — هر آن خصمی که با من آسمان کرد
شمارهٔ ۱۱۳ — دل که او بیخبر از روز سیاهش باشد
شمارهٔ ۱۱۹ — نیند طالب می عاشقان که خوردستند
شمارهٔ ۱۱۶ — ساقی بیار باده که ایام دی رسید
شمارهٔ ۱۱۴ — گفتی دل نا شاد تو را شاد توان کرد
شمارهٔ ۱۲۰ — آن شوخ را ز دوستیم تا خبر نبود
شمارهٔ ۱۲۷ — سکندر آگهیش گرز لعل جانان بود
شمارهٔ ۱۲۲ — دل از باد صبا ز احوال دلبر چون خبر گیرد
شمارهٔ ۱۲۱ — هر زمان دامن به خون بی‌گناهی تر کند
شمارهٔ ۱۲۳ — دم مرگ است و بازم دل بود در فکر یار خود
شمارهٔ ۱۲۴ — با من فلک هزار جفا هر زمان کند
شمارهٔ ۱۲۵ — نثارت جان کنم گر زر نباشد
شمارهٔ ۱۲۶ — چو زلف بر مه رویش نقاب می‌گردد
شمارهٔ ۱۳۴ — کدام تیر بلا ترکش زمانه ندارد
شمارهٔ ۱۳۳ — دانی که از کیم می وصلت به جام بود
شمارهٔ ۱۳۵ — اگر وقت سحر در ناله ی هر کس اثر باشد
شمارهٔ ۱۳۱ — هر کجا کو به چنین خط و چنان خال رود
شمارهٔ ۱۳۲ — امیدواری من در جهان وصال تو باشد
شمارهٔ ۱۲۹ — چون من هر کس که از جان سیر باشد
شمارهٔ ۱۲۸ — تا زحال دل من دلبر من غافل بود
شمارهٔ ۱۳۰ — دل اگر از غم او کار مرا مشکل کرد
شمارهٔ ۱۳۸ — بی بند کجا پای دل من بگذارد
شمارهٔ ۱۳۹ — بستیم لب از شکوه ی پیمان گسلی چند
شمارهٔ ۱۳۷ — با دل آگه شدم آن شوخ ستمکاره چه کرد
شمارهٔ ۱۴۱ — لب لعلت چو میل باده کند
شمارهٔ ۱۴۳ — هر جا که غمی بر دل غمگین من آمد
شمارهٔ ۱۴۰ — هیچگه با من محنت زده بیداد نکرد
شمارهٔ ۱۴۲ — از من به حذر یار هوسناک نباشد
شمارهٔ ۱۳۶ — کو طاقت دیدار گرفتم که تواند
شمارهٔ ۱۴۸ — دل کز اینگونه ز هجران تو خون خواهد شد
شمارهٔ ۱۴۷ — ز روی پردگی ما چو پرده بر گیرند
شمارهٔ ۱۴۶ — یکی است بیتو گرم زهر در گلو ریزند
شمارهٔ ۱۴۴ — خواهم که کسم با خبر از راز نباشد
شمارهٔ ۱۴۵ — دل بود چو دور از در خویشم به جفا کرد
شمارهٔ ۱۵۰ — اگر زین پیش بر دستم دلی بود
شمارهٔ ۱۴۹ — ما و رقیب را دل نا شاد و شاد داد
شمارهٔ ۱۵۱ — مرغ دل با زلف او آرام نتوانست کرد
شمارهٔ ۱۵۲ — مرا مشکل گشا تا دل نباشد
شمارهٔ ۱۵۷ — دانی چه بود عمر گران مایه دمی چند
شمارهٔ ۱۵۸ — اسیر زلف تو فارغ ز هر گزند شود
شمارهٔ ۱۵۶ — نتوان شنید وصف رخش را و جان نداد
شمارهٔ ۱۵۳ — سوی این زهد فروشان بگذر باری چند
شمارهٔ ۱۵۴ — بلای دل کز آن بالا به صد غم مبتلا باشد
شمارهٔ ۱۵۹ — عنان او چو گرفتم دل از فغان افتاد
شمارهٔ ۱۵۵ — ز آب چشم ماست کز دنبال محمل می‌رود؟
شمارهٔ ۱۶۲ — زین الم در دم مرگم المی بیش نباشد
شمارهٔ ۱۶۵ — بازم از وصلش به جسم ناتوان جان کی رسد
شمارهٔ ۱۶۰ — اسرار عاشقی ز دلی آشکار شد
شمارهٔ ۱۶۴ — نه من هر آن که ز ابنای انس جان دارد
شمارهٔ ۱۶۱ — این نه خط است که آرایش حسن تو فزود
شمارهٔ ۱۶۳ — خسروا صحن فلک ساحت میدان تو باد
شمارهٔ ۱۶۷ — کی ز امتداد روز قیامت حذر کند
شمارهٔ ۱۶۶ — هر غم که جدا از دل غمگین من آمد
شمارهٔ ۱۶۹ — خواب راحت شد از آن دیده که سوی تو فتاد
شمارهٔ ۱۷۰ — تا روان اشک من از دیده ی تر خواهد بود
شمارهٔ ۱۶۸ — تو آن نئی که کسی از غمت هلاک شود
شمارهٔ ۱۷۱ — آسمان هر ستمی با من می خواره کند
شمارهٔ ۱۷۲ — اگر آگه ز خزان باد بهاری نشود
شمارهٔ ۱۷۳ — چندیست فلک را سر بیداد نباشد
شمارهٔ ۱۷۴ — روزی که از سبو به قدح باده خواستند
شمارهٔ ۱۷۵ — آن روز که او را غم خونین کفنی بود
شمارهٔ ۱۷۸ — گلی کز آتش غیرت گلاب می‌سازد
شمارهٔ ۱۸۰ — مدعیان در پیم جمله کمین کرده اند
شمارهٔ ۱۸۲ — از دست تست باده به کامم چنان لذیذ
شمارهٔ ۱۷۶ — روی تو جان فزا لب تو دلفریب شد
شمارهٔ ۱۷۷ — دل بدرد عشق اگر چندی گرفتارت کند
شمارهٔ ۱۷۹ — جز اینکه میل جفا و سر ستم دارد
شمارهٔ ۱۸۳ — تنها منم نه از همه کس خاکسارتر
شمارهٔ ۱۸۱ — پیشتر کاین دل درون سینه ماوا کرده بود
شمارهٔ ۱۸۸ — دلش از عشق خون به سینه نگر
شمارهٔ ۱۸۴ — از بس گرفته خو بخیالت دل صبور
شمارهٔ ۱۸۵ — آورده ام بکف باز زلف نگار دیگر
شمارهٔ ۱۸۶ — کشیم بارز کویت به سوی یار دگر
شمارهٔ ۱۸۷ — بر آن سرم که دهم دل به دلنواز دگر
شمارهٔ ۱۸۹ — مردیم و دل ز دست غمش در فغان هنوز
شمارهٔ ۱۹۰ — از عاشقی نگشته دلت مهربان هنوز
شمارهٔ ۱۹۱ — جدا کرد از منت بخت بد امروز
شمارهٔ ۱۹۷ — تا پیر می فروش چه آمد سعادتش
شمارهٔ ۱۹۸ — آنکه می گشت سکندر به جهان در طلبش
شمارهٔ ۱۹۲ — صباح عید صیام است ساقیا برخیز
شمارهٔ ۱۹۶ — هر که دید آن گل عارض مژهٔ خونبارش
شمارهٔ ۱۹۵ — ذوقی مبادش از غم صیاد در قفس
شمارهٔ ۱۹۹ — چو پرده بر فتد از روی مهر آسایش
شمارهٔ ۱۹۳ — سوی قد سرو و رخ گل چون نگرد کس
شمارهٔ ۱۹۴ — ز دوری تو نمردم همین گناهم بس
شمارهٔ ۲۰۵ — نه همین ز شرم در بر نکشیده‌ام هنوزش
شمارهٔ ۲۰۱ — خوشا آن روزگار خوش که با من بود یاری خوش
شمارهٔ ۲۰۳ — اگر ز آمیزش اغیار نبود یار من عارش
شمارهٔ ۲۰۰ — به راهی می‌کشد عشقم که پیدا نیست پایانش
شمارهٔ ۲۰۲ — نه از پیوند هر آلوده دامانی بود باکش
شمارهٔ ۲۰۴ — گر خواهی ای صبا خبری خوش رسانیش
شمارهٔ ۲۰۶ — به ناکامی دهم جان چون ببینم روی گلفامش
شمارهٔ ۲۰۷ — ز چشم غیر پوشیدم جمالش
شمارهٔ ۲۱۴ — بلبل به چمن چنان کند حظ
شمارهٔ ۲۰۸ — بس آنجا رفته بر خاک آرزویش
شمارهٔ ۲۱۵ — چون تو می خواهیم از خود به نگاهی قانع
شمارهٔ ۲۱۰ — روزی که یکی شیفته آمد به کمندش
شمارهٔ ۲۰۹ — اگر با غیر خواهم سر گرانش
شمارهٔ ۲۱۱ — تا نئی از قید جان و تن خلاص
شمارهٔ ۲۱۳ — بهر بر چیدن چو چیدند این بساط
شمارهٔ ۲۱۲ — رود ز جانم اگر بنگرم بر آن عارض
شمارهٔ ۲۲۳ — ایمن نباشد عاشقی در کویت از تیغ ستم
شمارهٔ ۲۱۶ — یار رقیب شد به فسون یار من دریغ
شمارهٔ ۲۱۸ — بار در بزم وصال تو شب تار فراق
شمارهٔ ۲۲۰ — زان گونه در فراق تو نومیدم از وصال
شمارهٔ ۲۱۹ — خواهد هزار زنده ز غیرت شود هلاک
شمارهٔ ۲۲۲ — هر عهد به هر کسی که بستم
شمارهٔ ۲۲۱ — خطت دمید و آمدی ای غمگسار دل
شمارهٔ ۲۱۷ — ز اطراف گلستان تو روئیده خار حیف
شمارهٔ ۲۲۵ — گر زآن که فغانی ز دل زار برآرم
شمارهٔ ۲۲۹ — دل صید کمند تست جان هم
شمارهٔ ۲۳۱ — بر سر نازش در آن کو با رقیبان نیستم
شمارهٔ ۲۲۴ — از تغافل یا تو را با خویش مایل می‌کنم
شمارهٔ ۲۲۶ — چنان در بزم غیر امشب غمین از وصل جانانم
شمارهٔ ۲۲۷ — آمد ز درو داد به کف جام شرابم
شمارهٔ ۲۲۸ — در عشق چو باید که به ناچار بمیرم
شمارهٔ ۲۳۰ — خواهم اگر به کوی تو خاکی به سر کنم
شمارهٔ ۲۳۵ — به کوی می فروش افتاد راهم
شمارهٔ ۲۳۹ — چه غم گر در بهاری بوسهٔ او نقد جان دادم
شمارهٔ ۲۳۶ — چون شادی بی غم به جهان یاد ندارم
شمارهٔ ۲۳۲ — چو باشد آن لب میگون شراب ارغوانی هم
شمارهٔ ۲۳۳ — این چه دام است ندانم که در آن افتادم؟!
شمارهٔ ۲۳۴ — خوش آنکه ره عیش به اغیار گرفتیم
شمارهٔ ۲۳۷ — از غم عشقی کز آن آتش به جان انداختیم
شمارهٔ ۲۳۸ — روز جزا چون ادعای جان ناقابل کنم
شمارهٔ ۲۴۵ — چه غم که ریخته شد بال و پر ز سنگ توام
شمارهٔ ۲۴۳ — پیش از این باری اگر در بزم یاری داشتم
شمارهٔ ۲۴۴ — کجا اندیشه از چشم بد ایام می‌کردم؟
شمارهٔ ۲۴۰ — دل که پیش دوست گوید خون شدم
شمارهٔ ۲۴۲ — در هجر تو پروای دل زار ندارم
شمارهٔ ۲۴۷ — کی شکایت از دل بی رحم دلبر داشتم؟
شمارهٔ ۲۴۶ — نیم جانی بود تا جا بود در میخانه‌ام
شمارهٔ ۲۴۱ — به خاک پاکم کنید چندی فغان و غوغا پس از هلاکم
شمارهٔ ۲۵۴ — عمری امید وفا و مهر از آن دل داشتم
شمارهٔ ۲۴۸ — گله تا حشر اگر زیار کنم
شمارهٔ ۲۵۰ — باز بر درگهت ای مایهٔ ناز آمده‌ام
شمارهٔ ۲۴۹ — مپندار نا شادی یار دارم
شمارهٔ ۲۵۳ — گفتم از وصلش علاج درد روزافزون کنم
شمارهٔ ۲۵۱ — هرگز نیافت کس اثری در ترانه‌ام
شمارهٔ ۲۵۲ — گرچه در باغ سر کوی تو ای گل خارم
شمارهٔ ۲۵۵ — به زیر تیغ از بس جان خود قابل نمی‌بینم
شمارهٔ ۲۵۹ — کشم ار جور از او باز وفا می‌خواهم
شمارهٔ ۲۵۸ — چون نیست بدل قوت فریاد گرفتم
شمارهٔ ۲۶۱ — چه غم گر در برش مهر خموشی بر دهن دارم
شمارهٔ ۲۵۶ — چو فکر کوتهی عمر ای پسر کردم
شمارهٔ ۲۶۲ — با خیالت به مراد دل خود در سخنم
شمارهٔ ۲۶۰ — جز خانه ی دل منزل جانانه ندانم
شمارهٔ ۲۵۷ — پیغام تو را گر همه دل بود بریدم
شمارهٔ ۲۶۳ — تا برده سیه کاری زلف تو زراهم
شمارهٔ ۲۶۹ — دل شد از دست و به راه طلبش آنچه دویدم
شمارهٔ ۲۶۸ — امید مهر به هر کس که بود جز تو گسستم
شمارهٔ ۲۶۵ — به روی غیر چو نگذاریم که در بندم
شمارهٔ ۲۷۰ — از دست دادخواه اگر این است آه من
شمارهٔ ۲۶۴ — گر قصه ای از زلف چو چوگان تو آرم
شمارهٔ ۲۷۱ — کاش اکنون که به کوی تو بود منزل من
شمارهٔ ۲۶۶ — در خیال تو به افتاده است دل از باده‌ام
شمارهٔ ۲۶۷ — پنهان ز مدعی به کناری گرفته‌ایم
شمارهٔ ۲۷۶ — آه که آخر نماند ای بت دمساز من
شمارهٔ ۲۷۸ — مدعی را کرد یار خویشتن
شمارهٔ ۲۷۴ — نرسد تیر تو بر پیکر من
شمارهٔ ۲۷۵ — گل گلزار گر از آب وگل آید بیرون
شمارهٔ ۲۷۷ — با جفا جوی او مشکل شود دمساز من
شمارهٔ ۲۷۲ — چندید عتاب و ناز نخواهد هلاک من
شمارهٔ ۲۷۳ — رخ یاران دو زلف تیره پوشیدند از یاران
شمارهٔ ۲۷۹ — همین تا از نگاهی بی‌قرارم می‌توان کردن
شمارهٔ ۲۸۰ — به زلف او همه دل‌های دل فگاران بین
شمارهٔ ۲۸۳ — چند خونش رود از دیدهٔ نمناک برون؟
شمارهٔ ۲۸۲ — کس نگفت ای دل به این لیلی و شان نظاره کن
شمارهٔ ۲۸۱ — ز خاک کویش ای دل گاه‌گاهی دیده روشن کن
شمارهٔ ۲۸۷ — غافل است آن که از دلم دل او
شمارهٔ ۲۸۶ — مقصود دو مدعای من آمد جفای تو
شمارهٔ ۲۸۴ — بندد دل ار چنین خم مشکین کمند او
شمارهٔ ۲۸۵ — از اشک عاشقان که نماید به کوی تو
شمارهٔ ۲۹۵ — یاری از یار من و چرخ ستمکار مخواه
شمارهٔ ۲۸۹ — شب‌های هجر خواب به چشم پر آب کو؟
شمارهٔ ۲۹۰ — گفتم: به دل شکیب تو حسرت نصیب کو؟
شمارهٔ ۲۹۲ — کردی به اشتباه کسی سوی من نگاه
شمارهٔ ۲۹۳ — دردا که وفا در این زمانه
شمارهٔ ۲۹۴ — به بند زلف آن دلبر دلم همراه جان مانده
شمارهٔ ۲۹۱ — در دام صیاد ای فلک یا ذوق فریادم مده
شمارهٔ ۲۸۸ — هر که کند منع من از روی تو
شمارهٔ ۲۹۸ — از او به یاری بختم امید غمخواری
شمارهٔ ۲۹۹ — غم عشق تو را دلهای ویران خانه بایستی
شمارهٔ ۳۰۱ — آن کز دل خود ندیده باشی
شمارهٔ ۳۰۲ — با رقیب ای سست پیمان نرد الفت باختی
شمارهٔ ۲۹۷ — ز آن روی جان بخش ز آن قد دلخواه
شمارهٔ ۳۰۳ — یار من یار کسی گشته و دلدار کسی
شمارهٔ ۲۹۶ — نمی‌دانم کسی در کوی او دارد گذر یا نه
شمارهٔ ۳۰۰ — ای صاف‌تر تو را ز هر آئینه سینه‌ای
شمارهٔ ۳۰۵ — که گفت مشک سیه را قرین ماه کنی؟
شمارهٔ ۳۰۶ — هر ساعت الفتی است تو را با جماعتی
شمارهٔ ۳۰۴ — کس ای نا مهربان یاران جانی
شمارهٔ ۳۱۱ — سپید گشت دو چشمم در انتظار نگاهی
شمارهٔ ۳۰۸ — مکن تکیه زنهار تا می‌توانی
شمارهٔ ۳۰۷ — خضر آب زندگی خواست من وصل یار جانی
شمارهٔ ۳۰۹ — جاودان داریم در ساغر شراب زندگی
شمارهٔ ۳۱۰ — از جور او مگر شب هجران شکایتی
شمارهٔ ۳۱۴ — ای در درون سینه ز مهرت دفینه‌ای
شمارهٔ ۳۱۵ — ز ناتوانی پیری اگر به جان آیی
شمارهٔ ۳۱۲ — یک ره به چشمم آن پری ناید به صد افسونگری
شمارهٔ ۳۱۳ — خطش مشک تری لعلش نباتی