شمارهٔ ۱۱۴ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف احساسات عمیق و بی‌محتوایی اشاره دارد که افراد در زندگی خود تجربه می‌کنند. شاعر به اندازه خالی بودن چیزها در زندگی و دلایل این کمبود می‌پردازد. گل باغ به می خالی اشاره دارد و احساس ناکامی و تنهایی را به تصویر می‌کشد. هر چیزی که به چشم می‌آید، از جمله تاج، کیسه، و حتی نگاه دیگران، نشان‌دهنده کمبود و نبودن است. شاعر خود را مانند شیشه‌ای خالی می‌بیند و اعتراف می‌کند که حتی زنجیری که به پا دارد نیز خالی است، که نشان‌دهنده بی‌معنایی و پوچی در زندگی‌اش است. این احساسات، تلخی و بیچارگی ناشی از نداشتن را به خوبی منتقل می‌کند.