شمارهٔ ۱۲۹ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر شاعر از حال و هوای خود سخن می‌گوید. او تحت تأثیر زیبایی‌های جهان و عشق قرار گرفته و دلش از شهر و دیار دور است. او به خاک چمن شکایت‌ نمی‌کند، زیرا دلش پر از غبار و غم است. با این وجود، حتی با وجود ضعف و لاغری، روحش همچنان شاداب و پرخون است. گریه‌های او نیز به خاطر تأثیرات شدید احساسیش کم نمی‌شود، چرا که باران شب شنبه بر رویاهایش می‌بارد. در نهایت، شاعری به حسن طبع و اعتقادات خود اشاره می‌کند که باعث شده تا جهان را به شگفتی و شادابی ببیند.