شمارهٔ ۱۳۹ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از احساسات عمیق خود سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که دلش از غم و حسرت پر است. او می‌گوید که حتی اگر اشک‌ها در چشمانش نیفتد، در دلش جای درد و دلتنگی وجود دارد. او به تنهایی و عدم همراهی دوستانش در زندگی اشاره می‌کند و از بی‌پناهی خود در دنیای پر از حسرت و ناتوانی شکایت می‌کند. همچنین، حسرت‌های وجودش را تشبیه به شیشه‌های خالی می‌کند و می‌گوید که رابطه‌اش با دیگران به حدی عمیق است که حتی زخم‌های دشمنان هم نمی‌تواند به احساساتش لطمه بزند. نهایتاً، او از وضعیت خود در زندگی صحبت می‌کند که نمی‌تواند از جای خود حرکت کند وگویا کاروان زندگی‌اش از پیشرفته‌اش پر است.