شمارهٔ ۱۷۱ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره فرستادن پیامی به محبوب است. شاعر از گلی خواسته که باز شود و پیام را به یار که وفاداری‌اش سست است برساند. او از قاصد می‌خواهد که نامه را به خوبی منتقل کند و دستش را ببوسد. شاعر همچنین به قاصد می‌گوید صبر کند تا نامه کامل شود و بی‌تابی نکند. او از قاصد می‌خواهد تا با دقت و بدون حسادت سایه خود را به دوست منتقل کند. در انتها، شاعر اشاره می‌کند که بدون هدف و حرفه‌ای در زندگی کسی در این دنیا نبود ندارد و بنابراین، او را به چمن برای کسب هوای تازه می‌فرستد.