شمارهٔ ۱۸۱ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار به عشق و احساسات عمیق خود اشاره می‌کند. او از شوق و علاقه به محبوبش سخن می‌گوید که او را غمگین کرده است. بدون حضور محبوب، همه چیز برایش بی‌معناست و عشق او را شبیه به روغن گل در چراغی می‌داند که می‌سوزد. دلش از شدت احساساتش می‌سوزد و به نوعی دردی عمیق را تجربه می‌کند. او به یاد می‌آورد که قبلاً در محافل دوستانه و با چشم‌های باز می‌زیسته، اما حالا به خاطر بدبیاری‌هایش دچار ضعف و ناامیدی است.