شمارهٔ ۱۸۹ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر، به احساسات عمیق و دردهای شخصی شاعر اشاره دارد. او از وضعیت خود گله‌مند است و می‌گوید که بر عنوان برقع او، دشواری‌ها و غم‌ها سایه افکنده‌اند. اشک‌هایش به خون می‌نشیند و با آسیب‌هایی که تحمل می‌کند، آرامش ندارد. شاعر به زخم‌هایی که بر دل و جانش نشسته‌اند اشاره می‌کند و نشان‌دهنده حس ناامیدی و بی‌پناهی‌اش است. او همچنین به حسرت دیدار معشوق و دوری از او اشاره می‌کند و این احساسات او را تا مرز نابودی می‌کشاند. در نهایت، به نظر می‌رسد که تقدیر آسمان برای او ناپسند است و بر نابودی‌اش می‌اندیشد.