شمارهٔ ۱۹۰ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به جستجوی شادی و لذت می‌پردازد و دلی پاکتر از خانه‌ی خدا دارد. او اشاره می‌کند که حتی با آمدن بهار، غم و افسردگی در دل او باقی مانده و به نوعی نشان‌دهنده‌ی اندازه‌ی غم زندگی‌اش است. شاعر از افتادگی و تواضع خود سخن می‌گوید که او را به وصالی سربلند می‌رساند، و در عین حال، درگیری‌های درونی‌اش را در شب‌های وصال توصیف می‌کند. او از راز و سکوتی صحبت می‌کند که به او آرامش نمی‌دهد و نشان‌دهنده‌ی غم و اندوهی عمیق است. عمر او به سرگشتگی و بی‌هدفی می‌گذرد و در پی عشق و حقیقت، به احساساتی می‌رسد که او را به آوارگی کشانده است. در کل، شعر به تم‌های عشق، رنج و جستجوی معنا در زندگی می‌پردازد.