شمارهٔ ۲۰۴ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عاشقانه‌های احساساتی است. شاعر به اهمیت بزم و محفل عشق اشاره می‌کند که با نور شمع و چراغ روشن شده و پر از پروانه‌های عاشق است. او از آرزوی دیدن و نزدیکی به محبوبش سخن می‌گوید، اما با اندوهی از بخت بد خود که مانع رسیدن به معشوق می‌شود، مواجه است. شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که از وجود زیبایی‌های محبوبش، دیگران نیز بهره‌مند می‌شوند و خود او در غم و درد عشق، هرگز آرامش ندارد. در نهایت، او به درک معنای عمیق‌تر عشق اشاره می‌کند که با نام معشوقش مرتبط است.