شمارهٔ ۲۰۹ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حال و هوای یک مجلس بزم و می‌نوشی می‌پردازد. شاعر از گرمای شعلۀ عشق و تأثیر آن بر دل سخن می‌گوید. هنگامی که امید به عشق کاهش می‌یابد، دل به آرامش می‌رسد. شاعر اشاره می‌کند که در این بزم، نمی‌توان به سادگی از رازها پرده برداشت و توصیه می‌کند که به یاد عشق و احساسات، بدون پیش‌فرض باید در این مجلس حاضر شد. نهایتاً، به لحظه‌ی غروب و عدم فرصت برای نماز اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که به مسئولیت‌های خود بپردازد.