شمارهٔ ۲۱۷ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر نشان‌دهنده عمق احساسات عاشقانه و دردهای درونی شاعر است. او از قفل شدن عشق و غم در وجودش سخن می‌گوید و خود را به شمعی تشبیه می‌کند که شعله‌اش بر استخوانش نشسته است. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که اگر گلی نمی‌خواهد به عشقش برسد، پس این دود و غم از کجا ناشی می‌شود. دیوانگی عشق او را به سمت کبابی می‌کشاند و از ناتوانی در رسیدن به معشوقش سخن می‌گوید. همچنین، او زیبایی عشق را با گوهر نایابی تشبیه می‌کند که به سختی به دست می‌آید. نهایتاً، بر این نکته تأکید دارد که هر چیزی که بر زمین انجام داده، حالا به آتش تبدیل شده و غم و آتش اشک‌هایش به آسمان رفته است.