شمارهٔ ۲۴۴ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساس دلتنگی و غم شاعر می‌پردازد. غنچه‌ها و گل‌ها نماد زیبایی هستند، اما در این وضعیت، زیبایی ظاهری نیز تحت تأثیر غم و اندوه قرار گرفته است. شاعر به یاد آشنایان و عزیزان خود در این گلشن می‌افتد و اشاره می‌کند که حتی زیبایانی چون سرو و بید نیز از حال خود نالانند. او تأکید می‌کند که هر کسی که خود را مغرور بداند، ممکن است روزی به خاک افتد. در نهایت، شاعر هشدار می‌دهد که هیچ کس نمی‌داند واقعیت جهان چگونه است و از دیگران خواسته می‌شود که در فکر دنیا نباشند چرا که راه آینده نامشخص است و پر از خطرات.