شمارهٔ ۲۷۱ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حال و هوای خود و دردهایش می‌گوید. او از رهایی‌ای که از چمن پیدا کرده است سخن می‌گوید، در حالی که سبزه‌های راه او به دام صیاد تبدیل شده‌اند. دل شاعر به دام فریب گرفتار شده، اما خبر ندارد که او از دام رهایی یافته است. نگذشتن نسیم سبب آتش گرفتن خرمن دل‌های سوخته اوست. شاعر به ترکیب لطافت و خشم اشاره می‌کند و می‌گوید که در غم و اندوهش زمزمه‌ی جغد ادامه دارد. دل شاعر که شبیه شیشه شده به شدت آسیب‌پذیر است و به جفا دچار درد و سختی است. در پایان، او به خرابی‌های زندگی و تأثیر عشق فرهاد بر جهان خود اشاره می‌کند و به طمع سفر به بغداد می‌پردازد و به آبی که از شط بغداد انتظار دارد اشاره می‌کند.