شمارهٔ ۲۸۱ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به غم و احساس درد خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که اشک‌هایش مانند دانه‌های تسبیح از دست می‌افتند و خانه‌اش به سوختن عادت کرده است. شاعر از جدایی و سردرگمی خود سخن می‌گوید و به بی‌هدفی زندگی اشاره می‌کند. او همچنین به عشق و زیبایی‌های زندگی اشاره می‌کند که در دلش امیدی باقی نمی‌گذارد. در نهایت، نگاه معشوقی را توصیف می‌کند که انگار در هر موی او، نشانی از محبت و شراب وجود دارد. به طور کلی، شعر پر از حسرت، عشق و دلشکستگی است.