شمارهٔ ۳۰۰ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و قدرت انسان‌ها اشاره می‌کند. شاعر می‌گوید که هر کجا که انرژی و احساسی وجود دارد، از روح و چشم‌های ما برخواسته است. همچنین اشاره می‌کند که همت و تلاش ما حتی ذرات خاک را از زمین برمی‌دارد و به جای آن، همچون گوی خورشید به اوج می‌برد. شاعر نگران است که دشمن به سینه‌اش ضربه‌ای بزند، اما از قدرت درونی خود مطمئن است. او از آسمان درخواست می‌کند تا تا زمانی که زندگی دارد، او را سر و سامان دهد، زیرا احساس می‌کند که در جستجوی نان و زندگی، یکی از مهمانان مهم است. در نهایت، اشاره می‌کند که هر کسی به نوعی به دنبال کاری خوب و درست است و آسمان برای زنده نگه داشتن جانش آماده می‌شود.