شمارهٔ ۳۱۴ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف فضایی پر از عشق و سعادت می‌پردازد که در آنجا کارهای زندگی و روابط انسانی اهمیت دارند. شاعر بر این باور است که محبوب او خالق روشنایی و روز است و در عین حال سایه‌های شب نیز اطراف او وجود دارد. اگر کسی دلش شکسته باشد، می‌تواند با روی آوردن به دوستش (ساقی) آرامش یابد، زیرا او با مهربانی خود به همه دردها و بیماری‌ها شفا می‌دهد. شاعر همچنین به جنون و سختی‌های زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که نسبت به آشنایی‌ها و روابط سپری شده احساس سنگینی دارد، چرا که یار او حالا به غریبی تبدیل شده است.