شمارهٔ ۳۳۴ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به عشق و وجدان هنرمندانه شاعر اشاره دارد. او از طریق گوش و زبان خود به پیامی از معشوق می‌پردازد و بیان می‌کند که فریاد او نمی‌تواند کسی را از خواب بیدار کند مگر خود معشوق. شاعر به غیرت و عشق عمیقش اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که عشق او همچون ماهی در دام زیبایی معشوق گرفتار است. در نهایت، اشاره می‌کند که محبت و دعای او تنها مختص به خود نیست، بلکه بسیاری از دیگران نیز به او عشق ورزیده و دعا می‌کنند، حتی اگر دشنام هم بشنوند.