شمارهٔ ۳۵۴ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از احساس تلخی و ناکامی سخن می‌گوید. شاعر بیان می‌کند که هیچ لذتی از کلام شیرین ندارد و همیشه کامش تلخ است. علیرغم اینکه همه چیز به نظر خوب می‌آید، او با نام تلخ آتش و طعم تلخ در دهانش دچار عذاب است. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر امیدی به زندگی باشد، باز هم احساس تلخ بودن او از بین نمی‌رود. او از لب‌های شیرین حیرت می‌کند که چرا باعث درد و دشنام تلخ می‌شوند و آرزو می‌کند که کاش بوسه‌ای نصیبش می‌شد تا طعم تلخی را درک نکند. در کل، شعر نشان‌دهنده ناامیدی و حسرت شاعر است.