شمارهٔ ۳۶۰ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان نابرابری و ستمگران می‌پردازد و به طعنه به کسانی اشاره می‌کند که با وجود کوشش‌هایشان نتوانستند به آزادی و برابری دست پیدا کنند. او با اشاره به کلید قفل و دندان‌های شکسته، به این نکته می‌زند که گرچه برخی تلاش می‌کنند، اما در نهایت به حقارت می‌رسند. او به بزرگی قصر همت خود اشاره می‌کند و می‌گوید که آسمان‌ها در مقایسه با تلاش او، پست و ناچیز هستند. در پایان، شاعر به سلیما هشدار می‌دهد که مراقب چشمان مست و مغرور باشد.