شمارهٔ ۳۵۵ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به زیبایی‌های بهار و جلوه‌های رنگارنگ آن اشاره می‌کند. باغ پر از رنگ‌های سفید، سیاه و سرخ است و پرندگان نیز درختان را زینت بخشیده‌اند. او از درد و اشتیاق خود برای دیدن معشوق سخن می‌گوید و اشک‌هایش را به ابرهای بهاری تشبیه می‌کند. همچنین، به تضاد احساسات کهنه و نو در دلش اشاره می‌کند و آن را به زر قمار تشبیه می‌کند. در آخر، بیان می‌کند که هر بار که معشوقش از دشمن محافظت کرده، او بارها با رنگ‌های مختلف درگیر شده است.