شمارهٔ ۳۶۹ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به بیان احساسات عمیق و دردناک خود نسبت به یاری می‌پردازد که به او دسترسی ندارد. او به دو سال عدم رسیدن به لب‌های یار اشاره می‌کند و نگران است که عشق و شوقش به دست یار نرسد. دلش می‌لرزد از اینکه خزان بر بهار عشق او تاثیری منفی بگذارد. همچنین، شاعر از خمیازه‌هایی که به خاطر شوق وصال یار دارد سخن می‌گوید و به این موضوع می‌پردازد که ممکن است غم و اندوه بر زندگی‌اش سایه بیفکند. در نهایت، او می‌پرسد تا کی باید از شوق خود بنویسد در حالی که نامه‌هایش به یارش نمی‌رسند. این شعر به خوبی بیانگر احساس تنهایی، شوق و ناامیدی عشق است.