شمارهٔ ۳۷۸ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر احساسات و عشق خود را به تصویر می‌کشد. او می‌گوید که چشمش نمی‌تواند زیبایی معشوق را تحمل کند و غنچه‌اش به عشق صبا نمی‌تواند تکیه کند. او از سختی‌ها و مشقات زندگی صحبت می‌کند و می‌گوید که در زیر آسمان، بار سنگینی را می‌کشد که هیچ دانه‌ای نمی‌تواند آن را تحمل کند. شاعر به فصل بهار اشاره می‌کند و می‌پرسد چرا جام می و شادی از او دور است. همچنین به نارضایتی از جدا افتادن کسانی که به عشق آشنا هستند، اشاره می‌کند و می‌خواهد به سرزمین آشنایان برگردد، چرا که با بیگانگان احساس نزدیکی ندارد.