نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳۷۰ سلیم تهرانی

سلیم تهرانی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

ای نهاده حسن را برطاق از ابروی بلند

بسته دست عالمی را با دو گیسوی بلند

جذبه ی کوی خراباتم اگر گشتی رفیق

چون کبوتر می زدم از کعبه یاهوی بلند

گفتگوی زلف او ای دل چو خواهی سر کنی

نام بردن احتیاجی نیست: هندوی بلند!

بی نصیبم کرده همت از مراد روزگار

در کمندم کوتهی آمد ز بازوی بلند

حاصل دنیا به همت درنیامیزد سلیم

می رود آب روان دشوار در جوی بلند

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت‌ها به زیبایی محبوب و جذبه او اشاره دارند و از تأثیر آن بر شاعر سخن می‌گویند. شاعر با استفاده از تصاویری چون ابرو و گیسو، زیبایی محبوبش را توصیف می‌کند و از آزادی و بیداری ناشی از عشق صحبت می‌کند. همچنین اشاره‌ای به ناکامی‌های زندگی و دشواری‌های آن دارد و به طور کلی احساسات عمیق و کشش‌های عاشقانه را به تصویر می‌کشد.