شمارهٔ ۴ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به خوبی از ساقی محبوب خود سخن می‌گوید که به عنوان یک شخصیت ادیب و نیکو، ما را به شوق و وصال می‌کشاند. او بیان می‌کند که ما خسته‌ایم و به دنبال درمانی برای عشق خود هستیم. ساقی معشوقی است زیبا که عشق او حتی می‌تواند با محبت خدا و پیامبر مقایسه شود. شاعر همچنین به این نکته اشاره دارد که صدای احضار عاشقانه‌اش زنگی از عشق و شوق است و در پایان از خدا می‌خواهد که از مقام بلندی مانند نجف، نصیبی از لعل و گوهر را به او عطا کند.