شمارهٔ ۴۲۴ سلیم تهرانی
سلیم تهرانی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
اهل شیراز، بهشتی صفتان دهرند
هرکه را مار غمی زهر زند، پازهرند
در صفاهان نتوان بی می شیرازی بود
اهل دریا همه محتاج به آب نهرند
هرکس خوب که بینی به جهان، شیرازی ست
راست گفتند که نیکان همه از یک شهرند
شیوه ی صلح کل از بس که در ایشان عام است
نتوان گفت که از دشمن خود در قهرند
از صفات خوش و اخلاق پسندیده سلیم
نتوان گفت که این طایفه اهل دهرند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از اهالی شیراز به عنوان افرادی با اخلاق نیک و صفاتی پسندیده یاد می‌کند. او می‌گوید که این مردم بهشتی‌صفت هستند و هر کسی که غمی در دل داشته باشد، از زهر آن رنج می‌برد. شاعر اشاره می‌کند که در اصفهان نمی‌توان بدون می شیرازی خوش گذرانی کرد و همه نیازمند آب نهر هستند. او همچنین تأکید می‌کند که وقتی کسی را خوب می‌بیند، احتمالاً او نیز شیرازی است و بیان می‌کند که نیکان از یک شهر آمده‌اند. در نهایت، او می‌گوید که شیوه‌ی آشتی و صلح در بین این مردم بسیار حاکم است و نمی‌توان گفت که در قهر با دشمنان خود هستند. این ویژگی‌ها باعث می‌شود که نتوان گفت این طایفه اهل دهرند، بلکه آنها افرادی با فضائل عالی هستند.