شمارهٔ ۴۴ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات دیوانگی، درد و اندوه شاعر می‌پردازد. سیل به ویرانه‌ای اشاره دارد که زندگی شاعر را تحت تأثیر قرار داده است. شاعر خود را به صدفی تشبیه می‌کند که در بغل موج، خانه‌اش را از دست می‌دهد. در این دنیا، ایام خوشی به پایان رسیده و بلبلان در عذاب هستند. نزدیکی‌ای عمیق میان دل شاعر و معشوقش وجود دارد، و او به شمعی می‌ماند که پروانه‌اش را به سوی خود می‌کشد. بی‌قراری و longing برای معشوق ملموس است و در پایان، اشاره‌ای به نادانی و غم در سنگینی مستی دارد که بدون نوشیدن زیاد به آن گرفتار شده است.