شمارهٔ ۴۴۲ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و قدرت نگاه معشوق و تأثیر آن بر شاعر است. شاعر از نگرانی‌ها و احساسات خود سخن می‌گوید و به نوعی از غم و اندوه سخن می‌ازد. او به سفر عاشقانه اشاره می‌کند که شاید با درد و رنج همراه باشد و از این که نمی‌تواند از سرنوشت خود فرار کند، ناراحت است. همچنین، به این نکته اشاره می‌کند که در وادی عشق، ناامیدی وجود ندارد و کاروان عشق همچنان در حال حرکت است، حتی اگر برخی از مسافران گم شده باشند.