شمارهٔ ۴۵ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به بیان درد و رنج عشق می‌پردازد. او عشق را چون ناقوسی می‌بیند که فغان می‌آورد و غنچه گلبرگ را به آتش تبدیل کرده است. او آرزو دارد که عشق به طور صحیح و بدون آسیب به حرمت و ناموسش درک شود. همچنین به محدودیت‌ها و موانع موجود در عشق اشاره می‌کند که مانند پاسبانی مانع از ابراز محبت می‌شود. در نهایت، شاعر به قدرت قلم خود اشاره دارد و می‌گوید که نوشتن او باید معانی عمیق‌تری داشته باشد، در حالی که نگران است که زیبایی‌های عشق او را مورد توجه افراد ناخوانده قرار دهد.