شمارهٔ ۴۶ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از بلبل غریب سخن می‌گوید که در باغ و بوستانی پر از زیبایی زندگی می‌کند، اما از تنهایی و دوری از دیگر پرندگان رنج می‌برد. بلبل هر روز بهار را با رنگ‌های مختلف جشن می‌گیرد، اما امید دارد که هرگز به یکنواختی و سردی خزان دچار نشود. او به عشق و زیبایی معشوقش اشاره می‌کند که تنها در چشمان او وجود دارد و از دیدن دیگران ناامید است. در نهایت، بلبل به حال زار خود اشاره کرده و از صدمات عشق سخن می‌گوید، که به قلبش زخم زده است.