شمارهٔ ۴۶۳ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذابیت فردی خاص است که با چشم‌های پرافسون و مژگان‌هایش، دل‌ها را سحرآمیز جذب می‌کند. زیبایی او به زلفش وابسته است و کارهایش می‌تواند شادی و خوشی را از دست بدهد. شاعر می‌گوید که برخی افراد بیشتر به خودشان می‌پردازند و دور از واقعیت خود صحبت می‌کنند. همچنین اشاره می‌کند که نعمت‌های فراوانی که در اختیار است، گاهی در نظر دیگران کم‌ارزش جلوه می‌کند. در نهایت، شاعری سلیم نشان می‌دهد که دوست ندارد سایه‌اش همراهش باشد، همانند مرغ افسانه‌ای عنقا که به دنبال وحدت و یکپارچگی است.