شمارهٔ ۴۷۶ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف عواطف و احساسات عمیق انسانی پرداخته است. شاعر به محشر اشاره می‌کند و می‌گوید که خون بی‌تابان بالای سرش سر و صدا ندارد. او از کشتن سمبل شهید به عنوان دعوی یاد می‌کند و بیان می‌کند که اگر تیر عشق به قلبش نرسد، دلش آرام نمی‌گیرد. همچنین شاعر به لطافت و نازکی لباس‌هایش اشاره کرده و ارتباط بین دل و تیر عشق را به قفل و کلید تشبیه می‌کند. شاعر در ادامه به بخل و سخاوت اشاره می‌کند و می‌گوید که بخل در جمع کریمان وجود ندارد. در نهایت، او به سفر دایمی اشاره دارد که در آن بلبل با نشستن رنگ گل را از دست می‌دهد و در نهایت به بی‌رمق شدن دلش از محبت‌های الکی و عدم وجود عشق واقعی اشاره می‌کند.