شمارهٔ ۴۷۹ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی‌های طبیعت و احساسات انسانی می‌پردازد. شاعر از دنیای گل و چمن صحبت می‌کند و به شور و شوق درونی افراد اشاره می‌کند. او می‌گوید که حالت‌های مختلف در هر کس مانند شراب‌هایی است که با هم سازگارند. بهاری خوش و سبز در صحرا تصویر می‌شود که در آن آهوها نیز زیبایی می‌آفرینند. در نهایت، به نور و تاریکی و همچنین عشق و دلتنگی اشاره می‌شود، به ویژه به داستان لیلی و مجنون. شاعر از خواننده می‌خواهد که در این دنیای زیبا و پر از احساسات غرق شود.