شمارهٔ ۴۹۶ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به مضامینی همچون عشق، اشک، و رازهای دل پرداخته است. شاعر بیان می‌کند که اگر دریا از اشک او بگذرد، به آشوب نیاز دارد و اگر آتش به او ضربه بزند، به دلیل آه او است. او نمی‌خواهد عشقش را به کسی نشان دهد و می‌گوید که وقتی عشق وارد می‌شود، دیگر نیازی به خبر یا نوشته نیست. همچنین اشاره می‌کند که دل انسان نقشی را در آیینه جان به تصویر می‌کشد و هر کس که به دنبال خوبی است، نباید به بدی‌ها بپردازد. او از آرامش و اصلاح دل با حضور معشوق سخن می‌گوید و در انتها به این نکته می‌رسد که محبوبی چون زلیخا برای یوسف بیشتر از یعقوب نیاز دارد.