شمارهٔ ۵۰۳ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به یاد روزگاری می‌افتد که مانند بلبل غمگین نبود و سخنانش از شادی و عشق پر بود. او به مرور زمان و ناچاری به شراب کهنه پناه می‌برد تا دردهایش را درمان کند. معشوقش با زیبایی‌اش باغ را می‌شکافد و شاعر به قد سرو همچون قد معشوقش اشاره می‌کند که به زیبایی او نمی‌رسد. او از رنج و درد آوارگی و تنهائی خود می‌گوید و احساس می‌کند که در زندگی‌اش دچار ناکامی است. در نهایت، او به مهمانی و جامی اشاره دارد که هنگام نوشیدن آن فقط خون را می‌بیند، که نماد غم و اندوه عمیق اوست.