شمارهٔ ۵۳ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت چهره محبوبش اشاره می‌کند و از ترکیب مژگان سیاه و سرمه صحبت می‌کند. او به لحظات لطف محبوب که نگاهی به او می‌اندازد، اشاره کرده و به بخت بد خود lament می‌کند. همچنین، به زیبایی اندام محبوب و ویژگی‌های ظاهری او می‌پردازد و می‌پرسد چه چیز دیگری می‌تواند از او بخواهد. در نهایت، شاعر می‌گوید که کسانی که به این زیبایی می‌نگرند، باید مراقب باشند چون زیبایی مانند برق در بین گل‌های این باغ کمین کرده است و از چشم افراد بدبین در امان نیست.