شمارهٔ ۵۴ سلیم تهرانی
سلیم تهرانی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
نگاه باغبانم، می‌پرستم لاله و گل را
کنم چون موی پیغمبر زیارت شاخ سنبل را
پر از گل دامن خود را ز فیض خرقه می‌بینم
چو طاووسان کنم چتر خود این دامان پرگل را
به گلشن دام زلف و سرمهٔ چشمش ز صیادی
یکی بلبل گرفت و دیگری آواز بلبل را
عنان پایداری چون ز کف شوق فنا گیرد
کند چون موج با سیل بهاری همسفر پل را
سلیم از لاعلاجی خویش را باید به دریا زد
گرفته موج همچون رهزنان از ما سر پل را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و شادابی گل‌ها و طبیعت اشاره می‌کند و عشق خود را به آن‌ها ابراز می‌کند. او خود را همچون باغبانی می‌بیند که به گل‌ها عشق می‌ورزد و دامنش از فیض گل‌ها پر شده است. شاعر با تصاویر زیبایی از طاووس و بلبل، به زیبایی دنیای طبیعی و موسیقی آن اشاره می‌کند. همچنین، به پایداری و شوق عاشقانه اشاره دارد که همچون موجی در حال حرکت است و در نهایت، از ناامیدی و تلاش برای رهایی از درد و مشکلات صحبت می‌کند. به طور کلی، شعر به عشق، زیبایی و ارتباط انسان با طبیعت پرداخته است.