شمارهٔ ۵۵۰ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساسات عمیق و دردناک شاعر اشاره دارد. او از دلی پرآشوب و آتش گرفته صحبت می‌کند که گویی از درونش ناله و زمزمه‌ای برمی‌خیزد. شاعر به باغی که آرزوی خنده بیهوده در آن وجود دارد، اشاره می‌کند و احساس دل تنگی‌اش را از شکوفه‌ بودنش بیان می‌کند. او خود را مانند پروانه‌ای می‌داند که به آتش عشق دچار شده و از سنگ‌های سختی رنج می‌برد. نرگس به عنوان نمادی از شوق و عشق توصیف می‌شود و شاعر بیانگر آن است که در دستانش جامی خالی و بی‌زنگ وجود دارد. در نهایت، او گلی را از چمن وصال محبوب خود چیده که مانند دست حنا بسته‌اش، رنگ عشق را به دستانش افزوده است.